Kenneth Leest: Ik, voor eeuwig (Sacha Sperling)

Het eerste boek van Sacha Sperling is op te delen in twee fronten. Enerzijds die van de uitdagende debutant, anderzijds die van een volleerd schrijver die even niets meer wist welke kant af te slaan. Zo is ‘Ik, voor eeuwig’ geworden tot een frisse roman die dankzij de geringe dikte en het hippe taalgebruik niet snel verveeld. De zinnen zijn kort en bevatten veel nietszeggende feitjes: Sfeervolle lucht. Dat is ook een kwaliteit.

Het boek steekt professioneel in elkaar, wat meteen aanhaakt op het volleerde schrijversschap. ‘Ik, voor eeuwig’ zit dermate vlot en flitsend in elkaar dat juist de stukjes die ietwat uit de toon vallen, vaak in het vizier springen en dat ik niet altijd even bevordelijk voor de vertelling van het verhaal. Enig kritiek puntje is dan ook dat dit verhaal helemaal geen verhaal kent. Ja, die van een eerste liefde, een eerste tongstreling en een zoveelste joint. Maar verder gebeurt er eigenlijk maar weinig. Een iets uitgediepter thema was niet ongewenst geweest. Sperling kan zich bij zijn volgende boek het best de rol van doorgewinterde matador aanmeten. Maar dan wel eentje met een duidelijke missie.

Korte zinnen. Veel lucht. Sfeervolle lucht, dat wel. Deze drie zinnetjes vatten -geheel in de stijl van…- de debuutroman van Sacha Sperling goed samen.